Η συμπεριφορά του ανθρώπου προς τα ζώα ήταν πάντοτε ανάλογη με το επίπεδο πολιτισμού του. Το συναίσθημα της συμπάθειας και της αγάπης εκδηλώνεται προς τα ζώα με τα οποία έχει γίνει φίλος.
Το θέμα είναι, εκδηλώνεται αρκετά αυτό το συναίσθημα στις μέρες μας;
Το τμήμα μας του δημοσίου Ι.Ε.Κ. Κέρκυρας "Ειδικός Δασικής Προστασίας", επισκέφτηκε το καταφύγιο γαϊδουριών στην περιοχή Πουλάδες όπου συναντήσαμε την υπεύθυνη κυρία Τζούντη Κουίν από την Αγγλία.
Μας υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά και με προθυμία μας μίλησε για το έργο της. Ξεκίνησε ως εθελόντρια στην προστασία των αδέσποτων σκύλων, η αγάπη της όμως για τα ζώα την έκανε να εγκατασταθεί μόνιμα στο νησί. Το ενδιαφέρον των τουριστών για την περίθαλψη των ζώων ήταν μεγάλο.
Εκτός από τα σκυλιά που καλούνταν να φροντίσει, πολλές ήταν και οι καταγγελίες για γερασμένα, άρρωστα γαϊδουράκια. Αλλά και η ίδια, συχνά συναντούσε στο δρόμο της εγκατελειμένα γαϊδούρια από αγρότες που πλέον δεν τα χρειάζονταν. Έτσι, μόνη της, πήρε την πρωτοβουλία να νοικιάσει έναν χώρο με σκοπό να τα μαζέψει και να τα φροντίσει.
Στην αρχή της προσπάθειάς της, αρκετοί ήταν εκείνοι που την ειδοποιούσαν για αδέσποτα με αποτέλεσμα ο αριθμός τους συνεχώς να μεγαλώνει.

Ουσιαστικά μόνη σε αυτή την προσπάθεια, με εξαίρεση λίγους εθελοντές που τη βοηθούσαν τα καλοκαίρια, η κυρία Κουίν ήταν δύσκολο να ανταπεξέλθει πρακτικά και οικονομικά.
Έψαξε λοιπόν να βρει μια προσωρινή λύση και βρήκε ανταπόκριση σε άλλες χώρες και συγκεκριμένα στην Αυστρία, Γερμανία, Ολλανδία και Αγγλία αφού εδώ το κράτος δεν της παρείχε κάποια ιδιαίτερη βοήθεια. Μας είπε ότι στο εξωτερικό τα αντίστοιχα καταφύγια είναι πολύ πιο οργανωμένα και γι' αυτό δέχτηκαν να την βοηθήσουν έχοντας κατάλληλους χώρους και οικονομικούς πόρους για τη σωστή περίθαλψη των ζώων.
Μέχρι σήμερα και σε συνολικό διάστημα 3,5 ετών, το καταφύγιο έχει φιλοξενήσει 160 γαϊδούρια 25 από τα οποία μεταφέρθηκαν σε καταφύγια του εξωτερικού. Σήμερα το καταφύγιο φιλοξενεί περίπου 60 στα οποία προσφέρονται λίγοι μήνες, λίγα χρόνια ξεγνοιασιάς και φροντίδας. Ορισμένα από αυτά είναι άρρωστα και ηλικιωμένα και όταν κάποιο είναι έτοιμο να πεθάνει, καλείται κτηνίατρος ο οποίος εφαρμόζει ευθανασία. Όπως μας είπε η υπεύθυνη, το κάνει αυτό γιατί δεν αντέχει να τα βλέπει να υποφέρουν.
Όλα αυτά όμως χρειάζονται χρήματα και μάλιστα πολλά ειδικότερα όταν καλύπτονται από έναν και μόνο άνθρωπο. Συγκεκριμένα, κάθε δύο εβδομάδες χρειάζονται περίπου 400 ευρώ ειδική τροφή στην οποία δεν περιλαμβάνονται η βρώμη, το σανό και το καλαμπόκι ενώ το ενοίκιο του οικοπέδου είναι 239 ευρώ το μήνα. Ακόμα, χρειάζονται χρήματα για τα φάρμακα, το ρεύμα και το νερό τα οποία χρησιμοποιούνται καθημερινά.

Η κυρία Κουίν όπως είναι λογικό δεν έχει καθόλου ελεύθερο χρόνο για την ίδια αφού βρίσκεται 7 ημέρες την εβδομάδα, όλη μέρα στο καταφύγιο φροντίζοντας τα ζώα. Συνήθως, όταν πια αργά το βράδυ επιστρέψει σπίτι της, προσπαθεί, μέσω υπολογιστή, να έρθει σε επαφή με φιλανθρωπικές οργανώσεις.
Προς στιγμή αναζητάει έναν καινούργιο χώρο γιατί το τωρινό κτήμα δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του καταφυγίου. Το κόστος για την αγορά ενός κατάλληλου οικοπέδου υπολογίζεται σε 100.000 ευρώ.
Το όνειρό της είναι να δημιουργηθεί ένα καινούργιο καταφύγιο που θα προσφέρει στο συμπαθές αυτό ζώο το καλύτερο που του αξίζει.
Μετά από όλα αυτά, ευνόητο είναι να δημιουργούνται ουσιώδη ερωτήματα. Γιατί το κράτος δεν δείχνει την απαιτούμενη σημασία στο θέμα προσφέροντας οικονομικά και οργανώνοντας καταφύγια όπως οι άλλες χώρες; Γιατί εμείς οι ίδιοι οι Κερκυραίοι είμαστε αδιάφοροι σε αυτό που γίνεται;
Ο νομάρχης Κέρκυρας κύριος Πουλημένος έχει πει ότι είναι υπέρ αυτής της προσπάθειας αλλά χρειάζεται χρόνο για να γίνει. Αξίζει εδώ να σημειωθεί και η στήριξη που απ' την αρχή του καταφυγίου γενναιόδωρα προσφέρει ο κτηνίατρος κ. Μπουκλογιάννης.
Εδώ και 3 χρόνια, το καταφύγιο γαϊδουριών της Κέρκυρας αναγνωρίζεται επίσημα από το ελληνικό κράτος ως το μοναδικό καταφύγιο του είδους του στη χώρα.
Η κ. Κουίν χρειάζεται τη στήριξη όλων μας για να συνεχίσει αυτό το ευαίσθητο έργο της. Ας παραδειγματιστούμε λοιπόν από αυτή τη γυναίκα η οποία μας είπε ότι, παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, δεν θα σταματήσει τις προσπάθειές της και ότι ελπίζει για το καλύτερο.
Ας ευαισθητοποιηθούν αυτοί που μπορούν να βοηθήσουν πραγματικά και ας αναρωτηθούμε όπως είπαμε στην αρχή αν η συμπεριφορά μας είναι σύμφωνη με τον πολιτισμό μας.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε στα πλαίσια του μαθήματος Βιολογία & Οικολογία Άγριων Ζώων .

Με εκτίμηση
Οι μαθητές (ονόματα σε αλφαβητική σειρά)
ΝΙΚΟΣ ΑΒΑΣΚΑΝΤΗΡΑΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΒΕΡΓΗΣ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΡΔΑΚΑΡΗ, ΕΛΕΝΗ ΝΙΚΟΜΑΝΗ, ΔΗΜΟΣ ΤΖΟΒΑΡΑΣ